که برای من

بوی پیراهن رنگ و رو رفته برادر بزرگ تر را داشت

و برای تو

ارمکی که جیب هایش ماوای عروسک ها بود

ما کارنامه هامان را در جوی کثیفی گم کردیم

هنوز عقربه ها را از نفس نینداخته است

که با نگاه های مستانه

از پیچ انگور گذشتیم

بازو به بازو

جوان تر از بهاری که هرگز ندمیده بود

به پای تاک جوانی اگر رسید

دل قوی دار !

به پای خود به مسلخ امده ام

که فردا چوبدستی ست

میان لخته های خون و خاک

که فردا پیرهنی ست چاک گواه معشوقه ای

در آستانه شرجی و دم

در پسینی شبیه روح برهنه ی کارون

که از پل می گذرد خیس

دالوی موی پریش

به مارضایی ویران خویش

چه آنها که با رود و باد رفتند

چه آنها که در سینه ی مادران عاشقانه ماندند

حالا هم که صدای چکاچک چکشی بر سنگ را می شنوم و

روزنامه ها می نویسند:

« ماه مرده را نزدیک قلب زمین به خاک سپارید»

که گورستان بوسه ها می تواند

دیگر مجال سوختن شان نیست

که رستاخیز بوسه ها

به جز دوباره زادن لحظه ها نخواهد بود

مثل آن هنگام

که سر می نهادی به شانه هام

آرام و می خواندم :

که غریقان به هنگام آخرین نفس

به موج هایش بسپرند

که دهل کوبان ترجیع گریستنش کنند

- نشان کشت زار مرا از سیل بپرس –

از برگ های آفت زده و

سرفه های خونین پرنده ای شناختم

که خوش می خواند :

- از صدف ها هنوز

خروش دریا به گوش می رسد.

و تو را

صدای سوت کشتی ها می آید

و صدای کوبیدن کودکی بر طبل اسباب بازی

گویی جهان به تولد خویش نزدیک می شود

شنبه: شش سوت کشدار

و شش سایه ی ترکش خورده بر دیوار

که با پنجه های سوخته

به پنجره می کوبید

زنان حامله جیغ کشیدند

سپس چشمان پسران مرده شان را بوسیدند

و نامشان نهادند اسفندیار

شمع ها در اضطراب تاراج روشنی

تا سحر نخفتند

که از آن خلعت

بوی نیرنگ می آمد

بوی گلی که گلوله بر شقیقه خواهد شکوفاند.

هماره نوک دکلی طلوع خواهد کرد

یادآور روزهایی که

کشتی ها بر این کناره پهلو می گرفتند

در هلهله ی مرغان دریایی و عرق ریزان باربران.

این کرکس چرخان بر فراز قلعه ها

که برق دشنه ای ناگاه

پهلو دران خواجه به حجله ای باشد.

( این را پردگیانی که خود را

به گاه سقوط قلعه ها

پرت می کنند پایین

خوب می دانند

آن سنگ ها که می غلتند بر

                                  نشیب)

بر فراز خشک رود

که دختران

دستمال های سبز بر کنار گره می زنند.

 گردونه ی بانوی آب ها

به تاخت می گذرد از فراز دشت

و رعد

رها شده بر صخره ها

البرز سپید موی مادرانه می خواندش

به پژواک گریه و

سایه گستر سیمرغی گشوده بال

که بیضه به کوه می نهد.

از آب ها گذشتیم

تو بی پای پوش و من

وقتی که نامت به جان حکومت می کرد

و از جا پای خیس مان در هر مصراع

گل های بسیار می رویید.

بر چارسوی شهر

گویا که حجله های چهل گانه ی آفتاب و ماهتاب

با زیور گلاب و گل و قفل و دستمال سبز

در دوردست ، یک شبان

تا بازگشت رمه از چرای باران و ابر

دستی فرو برده در آشفته گیسوان خدا

شهادتین کوه و عرفان علف را

به تصنیف خوانده بارها

ایستاده بر آب ها

قصرهای مغروق خویش را می نگرد

تا بادها

زین پس از جلگه ی شکر آهسته بگذرند

که این سلاسل دژ و پل و بند

شاهکار دشمن اند

و این شمع ها

که رقص بانوی شعله ها

در محافل باران را

جشن گرفته اند.

چینی دگر به چهره ات افزوده شد

مشکن چنین

که چینی دلت از منقوش شدن به عشق های تازه نخواهد شکست

موبدان دوان به سوی دریا

و کنیزکان با صبوحی بر سینی های نقره کار

بر تابوت ها

که اسطوره ی می

حدیث همیشگی این قوم بوده است

تپه ها چنان به خواب

گویی قلاع بی جارچی

که سالیان مدیدی ست

میان بند بند جنوبی ترین شعر جهان

چگونه خواهد شکست؟

وقتی که از کنار دریای پر تلاطم شکر و

تنهایی کنار می کذری

وقتی که عشقت را حوالی همین آبادی های فراق

به جای نهاده ای و

روحت را بر روی غربت سبزه ها

به دنبال خود دوانده ای

نمی گویمت بمان برار

ما دیگر فعل های ماضی را نخواهیم زیست

اما همیشه بر سر سفره مان

بشقابی دست نخورده می ماند

- باز لب گزه ی مادر و

دستان پینه بسته ی پدر

که در حوالی سنگچین مزارت گم شده اند –

چه بر سینه به یادگار آورده اید؟

از غارت و غربت اجداد سنگ پوش

این جمجمه ها که دمادم

روی سوی جنوب می گردانند

آی شکسته کوزه های شوشتر و شوش

چه بر شما دمیده اند؟

مهاجران سیبری و قفقاز

ساکنان سفینه ی نجات

حیات یافتگان نشسته بر قله ی آرارات

ورنه من و خیام

به گفت رباعیات هفت هزار ساله ی مست از شراب و شور

نشسته بودیم در نشئه ی سایه سار تاک

نه تا به مستی و راستی می مان نمی دهد ساقی!

تا فاش کنم به هم پیاله

که چه در سینه ام نهاد آن نگاه سیاه

بی شک آن سیمرغ این سی مرغ بود

منطق الطیر- عطار نیشابوری

حروف نام من اما کبوترانی مرده اند

با دلی سرشته از خمیره ی خواب ها

سی حرف!

سی مرغ ساحت رویا!

جلد کدام کلام عاشقانه می شوید

کدام پر؟

من نام اجداد را نفروختم به هیچ

و راز های سینه به سینه شان

که میراث این همه قبیله های سوخته به من رسیده است

گیسوان بریده و نیام های بی شمشیر و گورهای بی نام

من فقط نشان بیست خزان فراموش نشدنی را

از سنگ های لال و برگ های نالان گرفته ام

چند ساله ام مگر؟

که دیگر توان شمارش عشق های بر باد رفته در من نیست

سوت می زنی و سکوت را می شکنی

انگشت تر می کنی به آب دهان به دنبال باد و می پرسی:

- کسی حروف نام مرا این حوالی ندیده است؟

سوت می زنی و سکوت را می شکنی

گاهی که تقویم ها جز پنج شنبه حرفی برای گفتن ندارند

... که پرندگان

شناسنامه ی خود را در ابرها گم کردند

و پرواز

پیچ و تاب پرندگان گلدوزی شده بود

بر پیرهن های خیس دخترانه در باد

شگفتا!

هنر از ضمیرهای عاشق

تهی نمی شود هیچ گاه

آچارها را با پیچ و مهره های ساعت میدان شهر چه کار؟

ساعتی که عقربه هایش مرده اند

امان از این عشق رسوا

که اشیاء هم به رازهای مگوی آن پی برده اند!

... ، ... ، ...

سکوت ممتد و لبخندهایی که به گاه نگاه کردن

از لبان رهگذران فوران می زند

حالا همه را می شناسم و

با تو بر تصویر بی قلب من قابی کشیده نمی شود

من نام خویش را فراموش کرده ام

بیا تمام روزنامه های عصر را مرور کنیم و